கர்மவீரர் காமராஜர் நீர்பாசனம் மற்றும் மின்திட்டங்கள் (நூற்றாண்டுகள் கடந்து நிமிர்ந்து நிற்கும் திட்டம்) - முனைவர் கோ.ஜெயக்குமார்
நீர்ப்பாசனம் மற்றும் மின் திட்டங்கள் (Irrigation and Power Projects) நாட்டின் விவசாய வளர்ச்சிக்கும், தொழில் துறை மற்றும் வீட்டுத் தேவைகளுக்கான மின்சார உற்பத்திக்கும் மிக முக்கியமானவை ஆகும். இந்தியாவில் இவை பெரும்பாலும் பல்நோக்கு நதிப் பள்ளத்தாக்குத் திட்டங்கள் (Multipurpose River Valley Projects) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில், இவை ஒரே நேரத்தில் பாசனம், மின் உற்பத்தி, வெள்ளக் கட்டுப்பாடு மற்றும் குடிநீர் வழங்கல் போன்ற பல தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்கின்றன.பெருந்தலைவர் காமராஜரின் ஆட்சிக்காலம் (1954 - 1963) தமிழ்நாட்டின் மின்சாரத் துறையில் ஒரு மறுமலர்ச்சி காலமாகும். கல்வி மற்றும் விவசாயத்திற்கு இணையான முக்கியத்துவத்தை மின் உற்பத்திக்கும் கிராமப்புற மின்மயமாக்கலுக்கும் அவர் வழங்கினார். அவரது ஆட்சியில் அப்போதைய தொழில் மற்றும் மின்சாரத் துறை அமைச்சராக இருந்த ஆர். வெங்கட்ராமனுடன் இணைந்து பல பிரம்மாண்ட மின் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தினார்.
நீர்ப்பாசனம் மேட்டூர் அணை, பெரியாறு அணை ஆகிய இரண்டைத் தவிர ஆங்கிலேயர்களின் காலத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட நீர்ப்பாசன திட்டங்கள் யாவையும் சிறுசிறு திட்டங்கள்தான். 1889 முதல் 1947 வரை ஆங்கிலேயர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களால் 9,75,098 ஏக்கர் நிலங்கள் பயன்பெற்றன. விடுதலை பெற்ற 1947-லிருந்து 1954 வரை தற்போதைய தமிழகத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களால் 66,00 ஏக்கர் நிலங்கள் மட்டுமே பயன்பெற்றன.
இந்த சூழ்நிலையில் 1954ஆம் ஆண்டு பதவி ஏற்ற காமராஜர் நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களால் மூன்று பெரும்நன்மைகள் உணவு உற்பத்திப் பெருக்கம், புதிய பாசனப் பகுதிகளால் வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரிப்பு மற்றும் மின்சார உற்பத்தி இருப்பதைக் கண்டார்.
அதன் விளைவாக, சிறிதளவு வாய்ப்பு இருந்த நதிகளிலும் கூட அதற்கேற்ற நீர்ப்பாசனத் திட்டம் என்ற நிலையில், தமிழகத்தின் எல்லா நதிகளிலும் பாசனத் திட்டங்களை ஏற்படுத்தியது காமராஜர் ஆட்சி. இதன் காரணமாக, காமராஜர் ஆட்சியிலிருந்து ஒன்பது ஆண்டுகளில் பெரிய அணைத் திட்டங்களால் மட்டும் ஏறக்குறைய 3,73,436 ஏக்கர் நிலங்கள் புதிதாக பாசன வசதிப் பெற்றது.
காமராஜர் ஆட்சிக் காலத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட பெரிய அணைத் திட்டங்கள் வருமாறு:-
1. கிருஷ்ணகிரி நீர்த்தேக்க திட்டம் - 1956-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டு 1957-ஆம் ஆண்டு (கிருஷ்ணகிரி அணைத் திட்டம்) முடிவுற்றது. பொன்னி ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட இந்த அணைத் திட்டத்தால் 7500 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றது.
2. அமராவதி நீர்த்தேக்கத் திட்டம் - அமராவதி ஆற்றின் குறுக்கே (1958-ல்) கட்டப்பட்ட இந்த அணைத் திட்டத்தின் பயனாக புதியதாக 15,000 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றன.
3. சாத்தனூர் நீர்த்தேக்கத் திட்டம் - ஆற்காடு மாவட்டத்தில் பொன்னி ஆற்றின் குறுக்கே (1957-ல்) கட்டப்பட்ட இந்த அணைத் திட்டத்தால் 20,000 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றன.
4. புள்ளம்பாடி கால்வாய்த் திட்டம் - காவிரியின் மேல், அணைக்கட்டிலிருந்து 54 மைல் நீளமுள்ள கால்வாய் வெட்டப்பட்டு திருச்சி மாவட்டத்தில் உள்ள லால்குடி, உடையார்பாளையம் தாலுகாவில் 24,114 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெறும் வகையில், புள்ளம்பாடி கால்வாய்த் திட்டம் ஏற்படுத்தப்பட்டது.
5. வீடுர் நீர்த்தேக்கத் திட்டம் - திண்டிவனம் அருகில் உள்ள வீடுர் கிராமத்தில் 1958-ல் உருவாக்கப்பட்ட இத்திட்டத்தினால் 3200 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றன. இதில் பாண்டிச்சேரி மாநிலத்தில் உள்ள 1000 ஏக்கர் நிலமும் அடங்கும்.
6. புதிய கட்டளை மேல்நிலைக் கல்வாய் திட்டம் - 86 மைல் நீளம் கொண்ட புதிய கட்டளைக் கால்வாய் திட்டத்தின் மூலமாக 8622 ஏக்கர் தரிசு நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றன.
7. கீழ்பவானி திட்டம் - பவானி ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட இந்த அணைத் திட்டத்தினால் 2,07,000 ஏக்கர் நிலங்கள் பயனடைந்தன. 1957-ஆம் ஆண்டு இத்திட்டத்தின் மூலம் முழுமையான பலன்கள் மக்களைச் சென்றடைந்தன.
8. மணிமுத்தாறு திட்டம் - இத்திட்டம் 1958-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்டது. நெல்லை மாவட்டத்தில் தாமிரபரணி ஆற்றோடு, மணிமுத்தாறு சேரும் இடத்திற்கு முன்பாக இந்த அணை கட்டப்பட்டது. இந்த அணைத்திட்டத்தோடு, மழைநீரை நம்பி விவசாயம் செய்து வரும் 20,000 ஏக்கர் நிலங்களுக்கு பாசன வசதி அளிக்கும் விதத்தில், அணையின் வலதுபுறத்தில் 28 மைல் நீளக் கால்வாயும் வெட்டப்பட்டது.
இந்த திட்டத்தின் மூலமாக தண்ணீர் பற்றாக்குறையால் அடிக்கடி அவதிப்படும், தாமிரபரணி ஆற்றின் மூலம் பாசன வசதி பெறும் 83,000 ஏக்கர் நிலங்களுக்கு நீர் தொடர்ந்து கிடைக்கும் வகையில் உறுதி செய்யப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
9. ஆரணி ஆறு திட்டம் - ஆரணி ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட இந்தத் திட்டத்தின் மூலம், புதிதாக 3,000 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றதோடு, 13,600 ஏக்கருக்கு பாசன வசதி உறுதி செய்யப்பட்டது. இந்தத் திட்டம் 1958-ஆம் ஆண்டு முழுமையடைந்தது.
10. பரம்பிக்குளம் - ஆழியாறு திட்டம் - தமிழ்நாடு கேரள மாநிலங்களின் கூட்டு திட்டமாக அன்றே 32 கோடி ரூபாய் செலவில் பல துணை திட்டங்களையும் கொண்டதாக இத்திட்டம் அமைந்திருந்தது. அதற்கான ஒப்பந்தமும் கேரள அரசோடு போடப்பட்டிருந்தது.
இந்தத் திட்டத்தின்படி மேற்கு நோக்கி ஓடி அரபிக்கடலில் கலக்கின்ற பரம்பிக்குளம் நதி மற்றும் சாலக்குடி துணை நதிகளினுடைய நீரை பயன்படுத்தும் கூட்டுத் திட்டமாக இத்திட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. இதன்படி சோழியாறு நதியில் இரு அணைகளும் பரம்பிக்குளம், பெரும்வாரிபள்ளம், தனுக்கடவு மற்றும் தேக்கடி ஆகிய ஒவ்வொரு நதிகளிலும் ஒரு அணைத் திட்டமாக பல திட்டங்களைக் கொண்டது இந்த திட்டம்.
இது தவிர ஆழியாறு நதியின் பல திட்டங்களைக் கொண்டது இந்த திட்டம். இதுதவிர ஆழியாறு நதியின் ஒரு நீர்த்தேக்கமும் பாலாறு நதியில் ஒரு நீர்த்தேக்கமும், இது தவிர பல மைல் நீளத்துக்கு மலைக்குடைவுகளையும் கொண்டதாக இந்த திட்டம் தீட்டப்பட்டிருந்தது. 1963 வரை இந்த திட்டம் பலமுனைகளில் முடக்கி விடப்பட்டு தீவிரமாக வேலைகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன.
சோழியாறு அணை, பரம்பிக்குளம் மலைக்குடைவு பரம்பிக்குளம் அணை, ஆழியாறு அணை, ஆழியாறு மலைக்குடைவு, நவமலைமலைக் குடைவு, திருமூர்த்தி அணை, வேடைக்காரன் புதூர் கால்வாய், பரம்பிக்குளம் பிரதான கால்வாய், சேதுமடை கால்வாய், பொள்ளாச்சி கால்வாய், உடுமலைப்பேட்டை கால்வாய் என்று ஏறக்குறைய திட்டத்தினுடைய பெரும்பகுதி முடிவடையும் நிலையை 1963-ஆம் ஆண்டு எட்டியிருந்தது.
11. வைகை நீர்த்தேக்கத் திட்டம் - மதுரை மாவட்டத்தில் வைகை ஆற்றின் குறுக்கே 1959-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்ட இந்த திட்டத்தினால் புதிதாக 20,000 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றது.
12. மேட்டூர் கால்வாய் திட்டம் - 1958-ல் முழுமையாக நிறைவு செய்யப்பட்ட இந்தத் திட்டத்தினால் 45,000 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றன.
தமிழ்நாட்டின் முக்கிய மின் திட்டங்கள்
மேட்டூர் அணை (ஸ்டான்லி நீர்த்தேக்கம்): காவிரி ஆற்றின் குறுக்கே சேலம் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இது தமிழகத்தின் மிகப்பெரிய நீர்ப்பாசனத் திட்டமாகும் மற்றும் நீர்மின் உற்பத்தியும் இங்கு நடைபெறுகிறது.
பவானி சாகர் அணை: ஈரோடு மாவட்டத்தில் பவானி ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட மண் ஈர்ப்பு அணையாகும்.பரம்பிக்குளம் ஆழியாறு திட்டம்: தமிழ்நாடு மற்றும் கேரள மாநிலங்களின் கூட்டுத் திட்டமாகும். இது மேற்கு நோக்கி பாயும் ஆறுகளை கிழக்கு நோக்கி திருப்பி பாசனம் மற்றும் மின் உற்பத்திக்கு பயன்படுத்துகிறது. பெரியாறு திட்டம் (முல்லைப் பெரியாறு): தமிழகத்தின் தென் மாவட்டங்களான தேனி, மதுரை, திண்டுக்கல், சிவகங்கை, ராமநாதபுரம் ஆகியவற்றின் பாசன மற்றும் குடிநீர் தேவையைப் பூர்த்தி செய்கிறது. நீர் மின் திட்டங்கள் (Hydroelectric Projects)
ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்தில் பைக்காரா, மேட்டூர், பாபநாசம் ஆகிய 3 நீர் மின் திட்டங்கள் மட்டுமே இருந்தன. காமராஜர் அதனைப் பல மடங்கு விரிவாக்கினார்.
குந்தா நீர் மின் திட்டம் (Kundah Hydel Project): நீலகிரி மலையில் கனடா நாட்டின் நிதியுதவியுடன் (Colombo Plan) சுமார் ₹35 கோடி செலவில் இத்திட்டம் தொடங்கப்பட்டது. காமராஜர் ஆட்சியில் இதன் முதல் இரு மின் நிலையங்கள் (1960-ல்) திறக்கப்பட்டு மின் உற்பத்தி தொடங்கப்பட்டது.
பெரியாறு நீர் மின் திட்டம் (Periyar Hydel Project): சுமார் ₹9 கோடி செலவில் இத்திட்டம் உருவாக்கப்பட்டு, 1 லட்சம் கிலோவாட் (100 MW) மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யும் திறனுடன் செயல்பாட்டுக்கு வந்தது. பரம்பிக்குளம் - ஆழியாறு மின் திட்டம்: கேரளாவுடன் இணைந்து உருவாக்கப்பட்ட இந்த நதிநீர் இணைப்புத் திட்டத்தின் மூலம் விவசாயப் பாசனத்துடன் சேர்த்து மின் உற்பத்தியும் பெருக்கப்பட்டது. 2. அனல் மின் திட்டங்கள் (Thermal Power Projects)
நெய்வேலி அனல் மின் நிலையம் (NLC Thermal Power Plant): காமராஜரின் விடாமுயற்சியால் மத்திய அரசின் மூலம் கொண்டுவரப்பட்ட மிக முக்கியத் திட்டம் இதுவாகும். சோவியத் ரஷ்யாவின் தொழில்நுட்ப உதவியுடன் நெய்வேலி பழுப்பு நிலக்கரியைப் பயன்படுத்தி மின்சாரம் தயாரிக்கும் இந்த அனல் மின் நிலையம் இவரது ஆட்சியில் தொடங்கப்பட்டது.
சென்னை (பேசின் பாலம்) அனல் மின் நிலைய விரிவாக்கம்: நகர்ப்புற மற்றும் தொழிற்சாலைத் தேவைகளுக்காக சென்னையில் இருந்த அனல் மின் நிலையத்தின் உற்பத்தித் திறன் காமராஜர் காலத்தில் அதிகரிக்கப்பட்டது.
திட்டங்களின் முக்கிய நன்மைகள்
விவசாய மேம்பாடு: பருவமழை பொய்க்கும் காலங்களிலும் விவசாயத்திற்கு தடையற்ற நீர் விநியோகம் கிடைக்கிறது.
நீர் மின்சாரம் (Hydroelectric Power): தூய்மையான மற்றும் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் மூலம் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.
வெள்ளக் கட்டுப்பாடு: கனமழைக் காலங்களில் ஆற்று வெள்ளத்தைக் கட்டுப்படுத்தி சேதங்களைக் குறைக்கிறது.
மீன்வள மேம்பாடு மற்றும் சுற்றுலா: அணைகளின் நீர்த்தேக்கங்கள் உள்நாட்டு மீன்பிடித் தொழிலுக்கும், சுற்றுலாத் தலங்களாகவும் பயன்படுகின்றன.
காமராஜர் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்ற போது, 156 மெகாவாட்டாக இருந்த மின்சார உற்பத்தி திறன், 571 மெகா வாட்டுகளாக உயர்ந்தது. இதற்காக நீர்மின் நிலையங்களும் அனல்மின்நிலை யங்களும் புதியதாக உருவாக்கப்பட்டன. இது மட்டுமல்ல ஏற்கனவே இயங்கி வந்த நீர், அனல் மின்நிலையங்கள் திறன் அதிகரிக்கப்பட்டது.
காமராஜர் காலத்தில் ஏற்பட்ட ஏற்படுத்தப்பட்ட மின்உற்பத்தி திட்டங்கள் பின்வருமாறு:-
குந்தா நீர்மின்திட்டம் - பன்னாட்டு திட்டங்களோடு ஒப்பிடும்போது நம்நாட்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட மிகப்பெரிய நீர்மின் திட்டமாகும். 1956-ஆம் ஆண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த திட்டம் கனடா நாட்டு ஒத்துழைப்புடன் நிறைவேற்றப்பட்டது.
1960-ஆம் ஆண்டு செயல்பட தொடங்கிய இத்திட்டத்தின் மொத்த உற்பத்தி திறன் 1,40,000 கிலோவாட் ஆகும். மோயாறு நீர்மின் திட்டம் - பைகாரா நீர்மின் உற்பத்தி திட்டத்திலிருந்து வெளியாகக்கூடிய நீரை அந்த திட்டத்திலிருந்து 10 மைல்கல் தொலைவில் உள்ள மோயாறு பள்ளத்தாக்கில் விழச் செய்து 130 அடி உயரமுள்ள நீர்வீழ்ச்சியாக செய்து நீர்மின் திட்டம் அமைக்கப்பட்டது.
இதனுடைய மொத்த உற்பத்தி திறன் 36,000 கிலோ வாட் ஆகும். கூடலூர் நீர்மின் திட்டம் - மதுரை மாவட்டம் கூடலூருக்கு அருகில் பெரியாறு நீரை பயன்படுத்தி இந்த நீர்மின் உற்பத்தி திட்டம் அமைக்கப்பட்டது. 1955-ல் தொடங்கப்பட்டு 1958-ஆம் ஆண்டு நிறைவு பெற்ற இத்திட்டத்தின் உற்பத்தி அளவு 1,40,000 கிலோ வாட் ஆகும்.சென்னை அனல்மின்நிலையம் - ஏற்கனவே இயங்கி வந்த சென்னை அனல்மின்நிலையத்தில் மூன்றாவது மின்உற்பத்தி பிரிவு 1958 -ஆம் ஆண்டு செயல்பட தொடங்கியது. சமயநல்லூர் அனல்மின்நிலையம் - மதுரைக்கு அருகே சமயநல்லூரில் அனல்மின் நிலையம் அமைக்கப்பட்டது. அதனுடைய உற்பத்தி திறன் 14,000 கிலோ வாட் ஆகும்.
மேட்டூர் புனல் மின்உற்பத்தி திட்டம் - மேட்டூர் அணையிலிருந்து விடப்படும் விவசாய கழிவு நீரை பயன்படுத்தி அமைக்கப்பட்ட சுரங்க நீர்மின்திட்டமாகும் இது. இந்த நீர்மின் திட்டத்தினுடைய திறானது ஒரு லட்சம் கிலோவாட் ஆகும். நெய்வேலி அனல்மின் திட்டம் - நெய்வேலியில் பெறப்பட்ட பழுப்பு நிலக்கரியை பயன்படுத்தி நான்கு லட்சம் கிலோவாட் மின்சாரம் உற்பத்தி திறன் கொண்டதாக அமைக்கப்பட்டது.
இந்த வகையில், தமிழ்நாட்டில் நிறுவப்பட்ட மின்திட்டங்கள் மூலமாக, மின்சக்தித் திறன் 1963 ஏப்ரல் 1-ஆம் தேதி அன்று 6,30,700 கிலோவாட்டாக உயர்ந்தது. இதில் நெய்வேலி அனல்மின் திட்டத்தின் மூலம் பெறப்பட்ட 70,000 கிலோ வாட்டும் அடக்கம் இந்தியாவில் மொழிவாரி மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்ட போது, சென்னை நகரத்தை கைப்பற்றி விட வேண்டும். என்று ஆந்திர மாநில காங்கிரஸ் தலைவர்கள் தீவிரமாக இருந்தனர். தெலுங்கு பேசும் மக்களைக் கொண்ட ஆந்திர மாநிலம் உருவாக்கப்பட்ட பிறகும் கூட ஆந்திர மாநில மக்களுக்கு சென்னை மீது ஒரு கண் இருந்து கொண்டே இருந்தது.
இந்த நிலையில் 1948-ம் ஆண்டு சென்னை மாநகராட்சிக்குத் தேர்தல் நடந்தது. அப்போது சென்னை நகரம் ஆந்திராவுக்கே சொந்தம் என்பதை நிலை நாட்ட, ஆந்திர காங்கிரஸ்காரர்கள் பெருமளவில் தேர்தலில் போட்டியிட்டனர். தேர்தலில் வென்று சென்னையை ஆந்திராவுடன் இணைத்து விட வேண்டும் என்பது அவர்களது திட்டமாகும். அந்த சமயத்தில் காமராஜர், தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராக இருந்தார். ஆந்திரா காங்கிரஸ்காரர்கள் திட்டமிட்டு காய்களை நகர்த்துவதை அறிந்த அவர், சென்னை மாநகராட்சித் தேர்தலில் தமிழக காங்கிரசார் போட்டியிட மாட்டார்கள் என்று அறிவித்தார்.எல்லோரும் காமராஜரை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர்.
அதன் பிறகு காமராஜர் தன் அதிரடியைத் தொடங்கினார். தமிழ்நாடு எல்லையைக் கமிட்டி என்ற ஒரு அமைப்பை உருவாக்கினார். அந்த அமைப்பு சார்பில் "தமிழ் நாட்டுக்கே சென்னை நகரம் சொந்தம்'' என்று பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது. அதோடு அந்த அமைப்பின் சார்பில் வேட்பாளர்கள் நிறுத்தப்பட்டனர். தேர்தலில் தமிழ் நாடு எல்லைக்கமிட்டி சார்பில் காமராஜர் நிறுத்திய வேட்பாளர்கள் அமோக வெற்றி பெற்றனர். ஆந்திர காங்கிரஸ்காரர்கள் படுதோல்வியைத் தழுவினார்கள். இதன் மூலம் சென்னை நகரை காமராஜர் மீட்டு, தமிழ்நாட்டுடன் தக்க வைத்துக் கொண்டார்.
இந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு ஆந்திர மாநில தலைவர்கள்,சென்னை நகருக்கு உரிமை கொண்டாடுவதை கை விட்டு விட்டனர். இதன் மூலம் காமராஜர் ஓரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய் அடித்தது குறிப்பிடத்தக்கது. ஒன்று தமிழக-ஆந்திர காங்கிரஸ் தலைவர்களிடம் ஏற்பட இருந்த சண்டைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார்.இரண்டாவது சென்னை நகரம் கை நழுவி செல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டார். சுதந்திரம் அடைந்த மறு ஆண்டே எழுந்த இந்த பிரச்சினையால் பிரதமர் நேரு மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்தார். ஆனால் பிரச்சினையை காமராஜர் கையாண்ட விதத்தை கண்டு நேரு பிரமித்துப்போனார்.
கர்ம வீரர் என்றால் என்ன அர்த்தம்:
பெருந்தலைவர் காமராஜருக்கு அமைத்த ஒரு சிறப்புப்பட்டம் கருமவீரர் காமராஜர் என்பதாகும். கர்மமே கண்ணாகக் கொண்டவர் என்று இதற்கு அர்த்தம். கரும வீரர்கள் நடவடிக்கைகள் பற்றி குமரகுருபரர் பட்டியலில் தந்துள்ளார். மெய்வருத்தம் பாரார், பசிநோக்கார், கண்துஞ்சார், செல்வி அருமையும் பாரார், அவமதிப்பும் நாடார் என்பது அது.
9 ஆண்டுகள் ஆட்சியில் ஒரு நூற்றாண்டுச் சாதனைகளை காமராஜர் நிகழ்த்தினார். அது எவ்வாறு மெய்வருத்தம் பாராது, பசிநோக்காது, கண்துஞ்சாது, அருமை பார்க்காது, அவமதிப்பையும் பொருட்படுத்தாது, எனவேதான் அவர் கருமவீரர் ஆனார். கருமமே கண்ணாக காமராஜர் உழைத்த காரணத்தால்தான் தமிழகத்தில் உள்ள 20 ஆயிரம் கிராமங்களில் 75 சதவீதம் மின் வசதி பெற்றன. காமராஜரை அவரது சென்னை திருமலைப்பிள்ளை இல்லத்தில் சந்திக்க வருகிறவர்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் வரும். அவர் சாப்பிடும் போது கூட பேட்டி கொடுக்கும் பழக்கம் உடையவராக இருந்தார். ஆனால் வருகிறவர்களிடம் பேசுவாரே தவிர, மரியாதைக்காகக் கூட சாப்பிடுகிறீர்களா என்று கேட்க மாட்டாராம்.
இந்த விஷயம் பல பேருக்கு ஆச்சரியத்தையும் சிலருக்கு மனக்குறையையும் கூட ஏற்படுத்தியிருக்கும். ஆனால் அவர் அப்படி யாரையும் அழைக்காததற்குக் காரணம் என்ன? தமிழ்நாட்டுக்கே மதிய உணவு போட்ட வள்ளல், வீட்டுக்கு வருபவர்களை மட்டும் கவனிக்காதது ஏன்? இந்த முரண்பாட்டின் பின்னால் இருந்த மர்மம் என்ன?
அவருடைய முதன்மை ஊழியராக இருந்த வைரவனே பதில் சொல்கிறார். காமராஜர் சாப்பிடும் உணவில் போதுமான உப்போ, புளிப்போ, காரமோ இருக்காதாம். டாக்டர் ஆலோசனைப்படி, உடல் நலத்தை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு சமைக்கப்பட்ட உணவாக அது இருந்தது நாக்கை அவமானப்படுத்தும் அந்த உணவை மற்றவர்களுக்கும் கொடுத்து சங்கடப்படுத்த அவர் விரும்பவில்லை.
